Prompty do fanfików, pogrupowane według tropów

Każdy prompt poniżej pasuje do dowolnego fandomu. Podmień postacie, zostaw sytuację, a pytania doprecyzowujące uzupełnią resztę.

Od wrogów do kochanków

Dwoje rywali dostaje tę samą tajną misję i musi dzielić jeden pokój hotelowy.
Bohater musi poprosić złoczyńcę o pomoc, a złoczyńca bawi się tym zdecydowanie za dobrze.
Kapitanowie wrogich drużyn utykają w tym samym górskim schronisku, zasypanym śniegiem w noc przed finałem.
Pojedynek kończy się remisem, więc oboje wiąże zasada, że muszą podróżować razem, dopóki któreś nie wygra.
Rywalizujący szefowie kuchni muszą przez jeden chaotyczny tydzień prowadzić tę samą kuchnię.
Jedyna osoba, która zawsze we wszystkim cię pokonuje, właśnie wprowadziła się za ścianę.

Kawiarniane AU: stały klient, który zawsze zamawia coś absurdalnego, w końcu wyjaśnia dlaczego.
AU ze skokiem: kasiarz i oszustka byli kiedyś wspólnikami, a skończyło się to źle.
AU na stacji kosmicznej: cicha inżynierka i głośny kapitan jako jedyni nie śpią na nocnej zmianie.
AU w księgarni: ktoś zostawia notatki na marginesach tej samej używanej powieści.
Królewskie AU: ochroniarz ma jedną zasadę, nigdy nie zakochać się w osobie, którą chroni.
AU w małym miasteczku: prawniczka z wielkiego miasta dziedziczy piekarnię, a w pakiecie także piekarza.

Dwoje przyjaciół udaje narzeczonych, żeby jedno z nich przetrwało rodzinne wesele.
W gospodzie jest tylko jedno łóżko i żadne z nich nie przyzna, że wolałoby je dzielić.
Trzy godziny w zepsutej windzie z kimś, z kim tego ranka poszło na noże.
Udawany związek dla wygranej w zakładzie, dopóki oboje nie zaczną oszukiwać w tę samą stronę.
Długa podróż pociągiem, dwa ostatnie miejsca obok siebie, na dziewięć godzin.
Wyprawa samochodem z zepsutym radiem i mnóstwem rzeczy, których żadne z nich jeszcze nie powiedziało.

Postać, która zginęła w finale, budzi się, a nikt nie bardzo wie, jak się zachować.
Rozmowa, która powinna była się odbyć zaraz po wielkiej zdradzie.
Cichy poranek po ostatecznej bitwie, opowiedziany z wnętrza obozu.
Przeskok czasowy, którego serial nigdy nie pokazał: pięć lat w pięciu krótkich scenach.
Przeprosiny spóźnione o dekadę, na spotkaniu po latach, na które nikt nie chciał przyjść.
Scena, w której postać drugoplanowa wreszcie mówi, co myśli.

Pętla czasu, z której jedynym wyjściem jest powiedzenie prawdy jedynej osobie, której się unika.
Znaki bratnich dusz pojawiają się w najgorszy możliwy dzień, przy najgorszej możliwej osobie.
Przychodzi list od przyszłego ja z jedną instrukcją: nie ufaj swojemu rywalowi. Potem rywal ratuje ci życie.
Budzą się jako małżeństwo w linii czasu, w której nigdy się nie poznali, a druga osoba pamięta wszystko.
W każdym kolejnym wcieleniu spotykają się znowu i za każdym razem jedno z nich stoi po złej stronie.
Przepowiednia mówi, że jedno z nich musi odejść, a oni przez rok odmawiają decyzji, kto to będzie.

Załoga przygarnia bezpańskiego kota, a dwoje jej członków kończy ze wspólną opieką nad nim.
Po wojnie ocaleni otwierają razem gospodę i nikt nie przyznaje, że to dom.
Mentorka i jej dawny czeladnik, teraz równi sobie, wpadają na siebie na krańcu świata.
Dwoje ludzi ciągle trafia do tego samego nocnego baru i nigdy nie wymienia imion.
Slow burn opowiedziany przez to samo święto, raz w roku, przez siedem lat.
Medyczka drużyny tyle razy łatała tego samego narwanego wojownika, że zrobił się z tego rytuał.